Waar begin je met het uitleggen van een ervaring die eigenlijk niet in woorden te vatten is….
Het is als je proberen uit te leggen hoe het is om een appel te eten.
Ik kan je vertellen over hoe hij eruit ziet, hoe hij ruikt, hoe hij proeft, hoe het klinkt als je erin bijt.
Maar weet je dan hoe het is? Het dichtste bij komt het wanneer je zelf een keer die appel in je handen hebt gehad en een hap hebt genomen.
En dan nog blijft het een heel persoonlijke ervaring vanuit 1 perspectief waargenomen.
Ik zou hier dan nu ook kunnen stoppen met mijn blog, maar besluit om er toch wat woorden aan te wagen.
Misschien dat ik je een beetje een beeld kan schetsen van de ervaring om 5 dagen in stilte te verblijven. In stilte te oefenen in opmerkzaamheid.
Misschien inspireert het je wel om ook eens wat langer de stilte op te zoeken.
Want ik gun iedereen zo’n ervaring.
Thuis zeg ik iedereen gedag en ga op weg. Bijna 2.5 uur rijden naar Denekamp.
Dat voelt al als de eerste stap naar wat meer stilte. Weg uit je vertrouwde omgeving.
Het klooster is me niet vreemd, want ik ben hier al een paar keer eerder geweest.
Het voelt eigenlijk een beetje als thuiskomen. (Er is mij ooit verteld dat ik in een van mijn vorige levens een non ben geweest, zal het daar dan toch mee te maken hebben 😉)
Ik installeer me op mijn kamer. Simpel, maar wel warm en bijna huiselijk.
Ik heb deze keer een kamer met het uitzicht op de ‘tuin der levenden’ zoals de zusters het schijnen te noemen. Een prachtige begraafplaats waar, naar ik heb vernomen, zo’n 600 zusters zijn begraven.
Niet zo eentje waar je de kriebels van krijgt, maar echt een die heel veel rust en liefde uitstraalt.
Ik besluit om even een korte wandeling te maken voordat we van start gaan.
De tuin is prachtig met alle herfst kleuren. Er is ook een heel mooi labyrint.
Daarvan weet ik al dat ik daar zeker een loopmeditatie zal gaan doen.
De enorme bomen geven een gevoel van tijdloosheid. De tuin ligt bezaaid met beukennootjes en het duurt ook niet lang voor ik de eerste eekhoorntjes zie.
Ik zie wat vertrouwde gezichten als er wat zusters voorbij lopen.
We beginnen met een welkom in de zaal waar ik mijn plekje al heb uitgekozen. Met 28 deelnemers zullen we de komende dagen hier veel zitten en oefenen in stilte.
De eerste maaltijd praten we nog wat met elkaar. Ik zie bekende gezichten van een vorige retraite.
Daarna beginnen we met de eerste meditatie. We zijn begonnen.
De volgende dagen volgen we een programma waarbij we om 7 uur starten en gedurende de dag zit- en loopmeditaties elkaar afwisselen.
’s Avonds geeft onze begeleider een inspirerende lezing waar we de dag mee afsluiten.
De eerste dag is er nog wat van de ‘echo van thuis’ zoals onze begeleider het mooi noemde.
Deze verschuift langzaamaan wat meer naar de achtergrond en maakt plaats voor andere ervaringen.
Dan pakt het lichaam even het podium en maakt vervolgens plaats voor allerlei gevoelens.
Een ‘All inclusive’ daar werden we toe uitgenodigd. Dus dit ook…. En dit ook……
En dan weer een stroom aan gedachten, gedachten uit een ver verleden. Hoe kom ik hier nu weer op? En dit ook…..
Het is een komen en gaan van ervaringen.
Ik zit op mijn kussen en zie het allemaal gebeuren.
Van prettig tot onprettig en ertussen.
Alle kleuren, alle varianten.
En ik hoef er niets voor te doen.
Het gebeurt gewoon.
Ik kom los van de ‘doe modus’. Ik hoef nu niets te doen, nergens uit te komen.
Af en toe komt de mind met een suggestie, maar wanneer je hier niets mee doet, verdwijnt deze ook al gauw weer naar de achtergrond.
De stilte voelt niet eenzaam, maar juist heel verbindend. Het maakt ruimte.
Zo met elkaar bewegend door de huiskamer voor een kopje thee, naast elkaar zittend in stilte of wachtend in een rij in de eetzaal bij het buffet.
Buiten in de tuin elkaar passeren zonder elkaar aan te hoeven kijken of te begroeten, maar je toch verbonden voelen.
Het eten verraste me elke keer weer. In stilte, heel langzaam, even pauzeren tussendoor. Die eerste hap en dan echt proeven. Al die kleuren, geuren en smaken. Wat is dat intens. En zo grappig dat je mind hier natuurlijk wel al van te voren een invulling van had gemaakt van hoe het zou gaan smaken.
Nou die zat er echt een aantal keren flink naast kan ik je vertellen. Daar moest ik dan ook weer stilletjes om lachen.
Heb ik genoeg, heb ik nog ergens behoefte aan.
En tijdens de loopmeditatie binnen of buiten komen ook alle ervaringen voorbij.
Buiten gewaar van alle vormen en kleuren. Zonder het in te vullen.
De verhaaltjes gaan steeds meer naar de achtergrond en er is steeds vaker alleen maar lopen.
Een lichaam dat beweegt. Ik voel de wind door mijn haren, de warmte van de zon op mijn gezicht.
Ik hoor het geluid dat de bladeren maken onder mijn voeten. Ik ruik de geuren van de herfst.
Ik loop langs het weiland en zie de koeien. Als ik aan kom lopen komen er een aantal nieuwsgierige beesten op me afgerend. Het lijken wel puppy’s. Ik merk dat ik moet lachen en ook voel ik het gemis van onze hond.
De koe komt zo dichtbij als mogelijk is ivm het schrikdraad en we kijken elkaar een tijdje heel diep in de ogen. Ik steek mijn hand uit en er wordt flink gesnuffeld. Dan nemen we in stilte weer afscheid van elkaar.
Na het lopen volgt er weer een zitmeditatie.
Wat mij steeds invalt is: ‘Niets blijft’
Bij elke ervaring, fijn of niet fijn….. ‘Niets blijft’
Je hoeft er niks voor te doen. Het gaat vanzelf weer voorbij.
Het inzicht komt tot me dat ik mij in het dagelijks leven erg verantwoordelijk houd voor alle ervaringen.
Maar wat als het inderdaad gewoon komt en gaat. Wat als dat niet altijd ‘mijn schuld’ is.
Wow, zodra ik besluit mijzelf van deze taak te ontslaan ontstaat er ruimte….
Hier mag ik thuis, in het dagelijks leven verder mee oefenen.
Het thema van de retraite is ‘Terug naar het hart’. Steeds vaker merk ik dat ik ook tijdens een meditatie even beide handen op de hartstreek leg. Om de verbinding te maken en op te zoeken.
De warmte die er is en die je alleen maar hoeft op te merken.
De dagen gaan zo voorbij en langzaam komen we richting de laatste dag.
Het dubbele gevoel komt op. Er komt een einde aan deze ervaring.
Ik ga weer naar huis. Naar mijn mensen en lieve hond. Ik heb ze gemist.
Maar ook het besef dat ik dit niet mee kan nemen. Dat er een einde gaat komen aan de stilte.
Dat er een moment komt dat ik die mobiele telefoon weer aan moet zetten.
Wat is het een bevrijding om daar al die dagen niet mee bezig te hoeven zijn.
Voor mij gaat dat dan voornamelijk om appjes en mails. Die mij toch een gevoel geven dat ik er iets mee moet. Daarover neem ik dan ook een besluit. Dat ga ik thuis anders doen.
We mogen met het ontbijt weer wat met elkaar praten om daar weer wat comfortabeler mee te worden en sluiten daarna met elkaar af in de grote zaal.
We doen nog een mooie oefening waarbij we reflecteren op onze ervaring.
Naast andere inzichten neem ik mezelf voor vaker bewust in te ademen.
De inademing die staat voor het leven. Jezelf bestaansrecht geven.
We kijken elkaar nog even aan en bedanken elkaar voor deze mooie ervaring en gaan dan huiswaarts.
Retraite – retreat – je terugtrekken.
Het is echt een bijzondere manier om uit je dagelijkse bezigheden te stappen.
Zonder werk, vertrouwde omgeving, sociale contacten, verantwoordelijkheden, afleiding.
Alleen met jezelf.
De stilte helpt je om echt te luisteren.
En wanneer je dan weer terugkeert naar het dagelijks leven is dat best weer even wennen.
Alle prikkels. Alles gaat weer sneller. Je mind heeft weer allerlei ‘taakjes’ om zich over te ontfermen.
En als mensen dan vragen: En? Helemaal zen? Ben je helemaal ontspannen? Blijft het zoeken naar de juiste woorden.
Ik geef dan aan dat het heel intensieve dagen waren, maar heel waardevol.
Iets van de stilte neem je met je mee. Van binnen.
En je weet dat je ook in de drukte ervoor kunt kiezen om deze stilte op te zoeken.
Dus misschien is dat ook mijn uitnodiging voor jou om af en toe dat moment op te zoeken.
Waarbij je weer echt kunt ervaren wat er in jou leeft.
Voor nu leg ik beide handen op mijn hart, neem een hele diepe inademing en ben hier.
Liefs, Nathalie
