Soms is niet de werkelijkheid het probleem
Maar het plaatje dat je in je hoofd hebt van hoe die werkelijkheid zou moeten zijn.
Dat klinkt misschien simpel, maar juist daar kan behoorlijk wat lijden ontstaan.
Want als wat er werkelijk is niet overeenkomt met wat jij had verwacht, gehoopt of bedacht, ontstaat er wrijving.
En hoe groter het verschil tussen het plaatje en de werkelijkheid, hoe groter de onrust.
Ik ervaar dit ook regelmatig in mijn dagelijks leven.
Neem onze hond Lizzy.
Lizzy is best een angstige hond. Ze vindt best veel dingen spannend, schrikt makkelijk en reageert onzeker. Iets wat ik niet gewend ben en heel eerlijk, eigenlijk ook niet wat ik ik graag zou willen.
En als ik op deze manier naar haar kijk, vanuit mijn plaatje van wat voor mij een fijne hond is, — zelfverzekerd, ontspannen, makkelijk mee te nemen, maar ook soms even alleen thuis — dan ontstaat er bij míj onrust, frustratie, teleurstelling en misschien nog wel meer andere emoties.
Ik zet mezelf op dat moment vast, doordat ik moeite heb met het feit dat mijn werkelijkheid niet overeenkomt met mijn verwachting.
Ook het ouderschap komt met deze uitdagingen. Ik wist toen ik klein was al dat ik moeder wilde worden. Ik fantaseerde er als poppenmoeder lustig op los. Maar dat zijn beelden, plaatjes, fantasie.
Toen ik daadwerkelijk moeder werd, bleek ook dit heel anders te zijn dan het plaatje in mijn hoofd.
Op vele vlakken mooier, intenser en rijker dan het plaatje. Maar ook zeker uitdagender en ingewikkelder.
Want als je te maken krijgt met persoonlijkheden die hun eigen leven leiden en keuzes maken kom je soms ook in situaties waarin hun wensen, visie en voorkeuren kunnen afwijken van wat jij bedacht had.
Ook op werkvlak word ik regelmatig uitgedaagd.
Toen ik ooit begon met mindfulness, had ik natuurlijk ook allerlei beelden van hoe het zou zijn om dit als zelfstandig ondernemer te doen. Ik wist wat ik leuk vond aan het vak. Ik had ideeën over hoe ik mensen wilde helpen en ik had verwachtingen over het ondernemerschap.
Wanneer het lekker gaat voelt het heerlijk en voel ik me trots en voldaan.
Maar ik voel ook de emoties wanneer de realiteit niet overeenkomst met hoe ik het eigenlijk wil hebben. Frustratie, teleurstelling, onzekerheid en verdriet.
Dit zijn een paar voorbeelden uit mijn leven.
En misschien herken jij dit ook wel.
Als je goed gaat kijken en voelen wanneer jij je niet prettig voelt en durft te kijken naar jouw verwachting van de situatie en de realiteit zul je wel eens op kunnen merken dat deze niet matchen.
En dan? Wat doe je dan?
Eerst herkennen:
Oh ja. Dit is wat er nu gebeurt.
Zien wat er echt is. Zonder filter, zonder oordeel naar de realiteit kijken.
Dan erkennen:
Door het verschil te zien tussen realiteit en verwachting word zichtbaar wat je eigenlijk zou willen.
Dit is wat ik eigenlijk zou willen. En dat is NU niet zo.
Dat zorgt voor een reactie. Een gevoel:
Dit vind ik moeilijk. Ik ben teleurgesteld. Ik ben onzeker. Ik ben verdrietig.
Neem jezelf en het gevoel serieus. Laat het er even helemaal zijn.
Kan je de werkelijkheid laten zijn zoals deze NU is en tegelijkertijd serieus nemen wat je eigenlijk zou willen?
Dus wanneer ik opmerk dat ik baal wanneer Lizzy angstig reageert of niet alleen thuis kan zijn, zie ik wat ik eigenlijk wil en welke emotie dit bij mij oproept. Wanneer ik hier niet bewust van ben laat ik me leiden door mijn emotie en wijs ik Lizzy haar gedrag nog meer af.
Maar wanneer ik mijn eigen gevoel en verlangen serieus neem, maar ook kan zien wat er echt gebeurt, dan ontstaat er ruimte.
Dan zie ik een hond die iemand nodig heeft die haar helpt om deze situaties beter aan te kunnen. Ik reageer anders en kan er voor haar zijn.
Ik kijk vervolgens ook of ik iets met mijn onderliggende verlangen kan doen. We trainen heel bewust met haar in deze situaties, zodat het voor ons beide makkelijker wordt.
Ik kan haar angstige aard misschien niet veranderen, maar ik kan wél iets doen aan hoe ze ermee omgaat. En ik kan iets doen aan hoe ík ermee omga.
Mijn kinderen zijn hun eigen persoonlijkheden met hun eigen dromen en ideeën. Ik kan ze helpen wanneer ze dat willen en hiervoor open staan, maar ze zullen ook keuzes maken die ik zelf misschien niet zou maken.
Ook dat hoef ik niet leuk te vinden. Maar kan ik dan naar ze kijken en zien hoe ze echt zijn. Hoe ze zich ontwikkelen als individu en van ze houden omdat ze zijn wie ze zijn.
En kan ik op werkvlak steeds kijken naar wat er NU is?
Waar wil ik mijn aandacht op richten?
En kan ik van daaruit opnieuw kiezen?
We kunnen onze omstandigheden niet altijd krijgen zoals we het bedacht hadden of willen hebben.
Durf je te kijken naar hoe het leven, je werkelijkheid, NU is?
Om dan te kiezen hoe je ermee wil omgaan.
Misschien is er iets in jouw leven dat op dit moment niet overeenkomt met het plaatje dat je ervan had.
Een relatie, je werk, je gezin, je gezondheid.
Een keuze die je hebt gemaakt of misschien gewoon het leven zelf.
Kijk eens eerlijk naar wat er is. Erken wat het met je doet én wat je eigenlijk zou willen. Wat is het verschil tussen jouw verwachting en de realiteit?
Stop met vechten tegen het feit dat het nu anders is.
En kijk dan opnieuw: wat wil en kan ik hiermee?
Hopelijk helpt dit jou weer verder wanneer je ziet dat je werkelijkheid anders is dan je verwachtingen.
Liefs,
Nathalie 💗
