Soms zeggen mensen dat mindfulness zweverig is.
Dat heb ik altijd prima gevonden.
Want wat voor de één zweverig is, is voor de ander juist heel aards en helpend.
Zelf heb ik niets tegen zweverig.
Ik geloof in veel dingen die ik niet altijd kan uitleggen of verklaren.
Maar ik heb dat lange tijd ook niet zo zichtbaar gemaakt.
Misschien uit voorzichtigheid. Misschien uit angst voor wat anderen ervan zouden vinden.
Begin december zei een medium tijdens een reading iets dat bleef hangen:
Je mag je helende handen gebruiken.
Want ja, ook readings bij mediums kan ik niet verklaren maar geloof ik wel in.
En ergens wist ik dat van die handen al heel lang.
Op mijn 18e deed ik een cursus Reiki.
Dat is inmiddels zo’n 28 jaar geleden…
Al die jaren gebruikte ik deze vorm van energie voor mezelf,
voor onze huisdieren,
voor onze kinderen.
Maar nog niet eerder voor anderen.
Niet “officieel”.
Niet zichtbaar.
En nu voel ik: het is tijd.
Tijd om het niet meer alleen voor mezelf te houden.
Tijd om mijn werk met mindfulness te verdiepen en te verbinden met lichaamswerk.
Tijd om mijn comfortzone weer wat op te rekken.
Dit jaar kies ik ervoor om uit te komen voor wat ik belangrijk vind.
Voor waar ik in geloof.
Ook als het voor anderen misschien zweverig klinkt.
En dat betekent dat ik Reiki een plek ga geven in mijn werk.
Zacht. Aards. In verbinding.
Zoals het voor mij klopt.
Wordt vervolgd …….
